کمونیسم در زوال - از اسپوتنیک تا گورباچف با پروفسور لیولویسیوس

بررسی دوره

کمونیسم برای کارل مارکس و فردریش انگلس زمانی که مانیفست کمونیست را در سال 1848 نوشتند بیش از یک فلسفه جدید بود. شیوه زندگی کمونیستی نشان‌دهنده رهایی کامل از تمام تاریخ بود که آن ها آن را چیزی جز مبارزه، استثمار و رنج نمی‌ دانستند. آن ها به جای ساختن بر اساس گذشته، پیشنهاد کردند که کمونیسم فقط بر آینده تمرکز خواهد کرد و وعده برابری اجتماعی کامل برای همه و مشارکت در مرحله جدیدی از تکامل اجتماعی بشر را می دهد.

وقتی کمونیسم را با دیگر نظریه‌ های اجتماعی در طول تاریخ جهان سنجیدیم، چیزی بیش از یک آزمایش فکری فلسفی دیگر است. باورها و شیوه های کمونیسم در دولت بلشویکی لنین نهادینه شد، همانطور که در توسعه آزمایشی و بی سابقه اتحاد جماهیر شوروی تجربه شد. به مدت 74 سال، این آزمایش با هم برگزار شد. رژیم های کمونیستی در اوج خودشان بر بیش از یک سوم جمعیت جهان حکومت می کردند.

چه اتفاقی افتاد؟ واقعاً چه چیزی باعث شد که این آزمایش غول پیکر رو به زوال رفته و از هم پاشید؟

در دوره «کمونیسم در زوال - از اسپوتنیک تا گورباچف»، پروفسور وجاس گابریل لیولویسیوس نیروهای داخلی و خارجی را که آزمایش بزرگ کمونیستی را از هم پاشیدند، آشکار می کند. رهبران شوروی که عمیقا به تبلیغات خود اعتقاد داشتند، چه اشتباهاتی مرتکب شدند؟ و چرا آن ها نتوانستند کنایه های زیادی را در تصمیمات ضعیف خود ببینند؟ در 12 درس جذاب دوره می آموزید که چگونه اتحاد جماهیر شوروی از پیروزی در مسابقه فضایی علیه ایالات متحده در سال 1957 به استعفای گورباچف ​​و انحلال این آزمایش بزرگ در سال 1991 رسید.

مردان در صدر

هشت مرد اتحاد جماهیر شوروی را از زمان تأسیس آن در سال 1922 تا فروپاشی آن در سال 1991 رهبری کردند. هر یک از آن ها معتقد بودند که کمونیسم تنها راه پیش رو برای دستیابی به آینده ای روشن و موفق برای جامعه مدرن است. آن ها حداقل از نظر تئوریک معتقد بودند که قدرت سیاسی باید متعلق به کارگران و دهقانان باشد. اما اگر این آرزوی ایده آل بود، هیچ کس به دستیابی آن نزدیک نشد.

ولادیمیر لنین به عنوان رهبر انقلاب بلشویکی 1917، پس از تأسیس حزب کمونیست روسیه، و سپس امضای معاهدات با کشورها و مناطق مجاور، به شخصیت راهنما اتحاد جماهیر شوروی تبدیل شد. پس از آن که تنها دو سال به عنوان رئیس دولت روسیه شوروی قبل از مرگش در سال 1924 خدمت کرد، جوزف استالین جانشین او شد. در قدرت از سال 1924 تا زمان مرگ او در سال 1953، دیکتاتوری کشنده استالین باعث مرگ میلیون ها نفر در اتحاد جماهیر شوروی شد. استالین همچنین به دلیل تبدیل شدن به متحد ایالات متحده در تلاش برای شکست آلمان در طول جنگ جهانی دوم شناخته شده است.

در سال‌ های پس از مرگ استالین، چندین رهبر برجسته شوروی به دنبال استالین بودند. این مردان چه نقشی را در نقش رهبری خود به ارمغان آوردند و تصمیمات آن ها چگونه اتحاد جماهیر شوروی و جهان را شکل داد؟

در این دوره با موارد زیر آشنا خواهید شد:

• نیکیتا خروشچف - خروشچف در دوران پیچیده تهاجم خلیج خوک ها و بحران موشکی کوبا و زمانی که کشورش مسلما در اوج خود بود، زمانی که اسپوتنیک در رقابت فضایی برای اتحاد جماهیر شوروی در سال 1957 پیروز شد، بر اتحاد جماهیر شوروی حکومت کرد.
• لئونید برژنف - برژنف خود را رهبر مبارزه جهانی علیه سرمایه داری می دانست. این مأموریت منجر به این شد که اتحاد جماهیر شوروی به کمک هر دولت سوسیالیستی یا کمونیستی که به نظر می رسید در آستانه شکست بود، بیاید. این «دکترین برژنف» او را به تهاجم سال 1968 به بهار پراگ چکسلواکی و حمله به افغانستان در سال 1979 سوق داد.
• میخائیل گورباچف - شما «پدیده گورباچف» و «گوربیمانیا» را بررسی می کنید. اگرچه این رهبر شوروی در داخل کشور چندان محبوب نبود، اما در سطح بین المللی مورد علاقه بود. او می‌ دانست که اتحاد جماهیر شوروی باید از نظر اقتصادی به جلو برود، و جنگ سرد را به عنوان یکی از راه‌ های دستیابی به این هدف ارائه کرد. در سال 1991 گورباچف ​​بر انحلال اتحاد جماهیر شوروی نظارت کرد.

وعده ها در مقابل واقعیت

دکترین کمونیستی وعده‌ های زیادی را داد که رهبران آن هرگز به آن عمل نکردند. هیچ کس نمی داند اگر اتحاد جماهیر شوروی از دکترین لنین پیروی می کرد و اگر طولانی ترین رهبر شوروی کشورش را به عنوان یک دیکتاتور قاتل خفه نمی کرد، چه اتفاقی می افتاد. زمانی که گورباچف ​​تصمیم گرفت اتحاد جماهیر شوروی می تواند استانداردهای زندگی خود را با همزیستی با کشورهای سرمایه داری و بازگشت به بهترین فلسفه های لنین بهبود بخشد، دیگر خیلی دیر شده بود. مشکلات سیستمی بسیار زیادی وجود داشت که گورباچف ​​نمی توانست بر آن غلبه کند، از جمله:

• کمبود کالاها - مردم مجبور بودند ساعت‌ ها در صف بایستند تا مایحتاج اولیه خانواده‌ هایشان را بخرند و اگر چیزی در قفسه‌ ها بود تا وقتی که به جلوی صف رسیدند تمام می شد. واضح بود که دولت آن ها هر کدام را مطابق با نیازهای جامعه تأمین نمی‌ کنند. همانطور که مارکس پیشنهاد کرده بود.
• آنچه "آن ها" دارند. - با توجه به اینکه استاندارد زندگی در غرب بسیار بالاتر از اتحاد جماهیر شوروی است، برای شهروندان دشوار بود که باور کنند سرمایه داری باید دشمن فانی آن ها باشد.
• مشکل ملی - اتحاد جماهیر شوروی تلاش کرد تا مردم از قومیت های متعدد را در یک کشور ترکیب کند. رهبری قول دادند که هر قومی با حفظ ویژگی های فرهنگی خود در قدرت سهیم باشند. در عوض، با بدتر شدن کمبودهای اقتصادی، هر گروه احساس کرد که توسط دیگران مورد سوء استفاده قرار گرفته است.

مخالفت

پس از مرگ استالین، سرکوب گرترین سرکوبگر در بین همه رهبران شوروی، برخی از صداهای مخالف در مورد آزادی بیان و احترام بیشتر به حقوق بشر به گوش می رسید. اگرچه خروشچف در ابتدا به برخی مخالفان اجازه داد تا حکومت او را از استالین متمایز کنند، اما در نهایت آزادی بیان را سرکوب کرد، زیرا می ترسید که قدرت او را تضعیف کند. در دوره «کمونیسم در زوال - از اسپوتنیک تا گورباچف»، با تظاهرات بزرگ شناخته شده مانند همبستگی در کارخانه کشتی سازی گدانسک، لهستان و تظاهرات در میدان تیان آنمن پکن آشنا خواهید شد. علاوه بر این، در مورد فرم های ظریف تر مخالفت آشنا می شوید، از جمله:

• خنده - افراد سرکوب شده هر طور که می توانند با هم مقابله می کنند و در اتحاد جماهیر شوروی جوک گفتن به شکل گسترده ای از مخالفت تبدیل شد. در این دوره، بسیاری از جوک‌ های سیاسی را می‌ شنوید که به شکلی از اعتراض اجتماعی تبدیل شده‌اند - انتقاد از سیستم، ایدئولوژی آن و تحقیرهای روزانه ناشی از آن
• کتاب ها - الکساندر سولژنیتسین یکی از مشهورترین نویسندگانی است که از ادبیات برای افشای حقیقت در مورد اردوگاه های زندان شوروی و به طور کلی زندگی در این کشور استفاده کرد. معروف ترین اثر او، مجمع الجزایر گولاگ، به صورت غیرقانونی به غرب برده شد و در سال 1973 در آنجا منتشر شد.
• سامیزدات - هنگامی که متنی بدون سانسور و تایید شده توسط شوروی پیدا می شد، مردم بر عهده داشتند که صفحات آن را یکی یکی، از طریق ماشین تحریر یا دستی کپی کنند و سپس صفحات را به اطراف منتقل کنند. کسی که این محصولات سامیزدات (خود منتشر شده) را دریافت کند، تنها یک شب فرصت دارد تا آن ها را بخواند و آن ها را به نفر بعدی ارسال کند.

در حالی که کمونیسم در بلند مدت در اتحاد جماهیر شوروی شکست خورد، اما 74 سال دوام آورد و امروزه در چین، کره شمالی، لائوس، ویتنام و کوبا به عنوان سیستم ایدئولوژیک رسمی باقیمانده است. فقط زمان نشان خواهد داد که آیا کمونیسم به طور خاص در آن کشورها می تواند بر مشکلاتی که اتحاد جماهیر شوروی را از بین برد، غلبه کند یا نمی تواند.