کاردیومیوپاتی

کاردیومیوپاتی، با اشاره به آسیب‌شناسی عضله قلب، می‌تواند به عنوان کاردیومیوپاتی‌های اولیه و کاردیومیوپاتی‌های ثانویه طبقه‌بندی شود. کاردیومیوپاتی اولیه شامل اختلالات قلبی اولیه ژنتیکی یا اکتسابی است، در حالی که کاردیومیوپاتی ثانویه ناشی از برخی عوامل خارجی است. صرف نظر از علت، الگوهای کاردیومیوپاتی را می‌توان به عنوان محدودکننده، گشادکننده یا هیپرتروفی طبقه‌بندی کرد. شایع‌ترین کاردیومیوپاتی اولیه، کاردیومیوپاتی هیپرتروفی نامیده می‌شود که جدا از علائم استاندارد نارسایی قلبی، می‌تواند معمولاً به دلیل آریتمی، باعث مرگ ناگهانی شود.

کاردیومیوپاتی گشادکننده علل زیادی، چه اولیه و چه ثانویه، دارد. این بیماری با علائم کلاسیک نارسایی قلبی همراه با کسر تخلیه کاهش یافته تعریف می‌شود. کاردیومیوپاتی محدودکننده بسیار نادر است و معمولاً در دسته کاردیومیوپاتی ثانویه ناشی از بیماری سیستمیک قرار می‌گیرد. همچنین موارد نادر دیگری از کاردیومیوپاتی وجود دارد (به عنوان مثال، کاردیومیوپاتی‌های ناشی از استرس یا پری‌پارتوم، دیسپلازی آریتموژنیک بطن راست) که پزشکان باید از آنها آگاه باشند.

الکتروکاردیوگرافی و اکوکاردیوگرافی مکمل‌های ضروری برای شرح حال دقیق و معاینه فیزیکی در تشخیص و گزینه‌های درمانی هستند. درمان‌های نارسایی قلبی بر اساس مرحله بالینی تعیین می‌شوند و شامل اصلاح سبک زندگی، قرار دادن احتمالی ICD و در صورت عدم پاسخ به مدیریت پزشکی بهینه، پیوند قلب می‌شوند.