آسیب حاد کلیه (AKI)

آسیب حاد کلیه (AKI) (همانطور که از نامش پیداست) با کاهش حاد و معمولاً برگشت‌پذیر در میزان فیلتراسیون گلومرولی (GFR)، معیاری برای عملکرد کلیه، تعریف می‌شود. اغلب کاهش برون‌ده ادرار ممکن است تنها نشانه AKI باشد، زیرا اغلب، سطح نیتروژن اوره خون بیمار ممکن است بلافاصله پس از آسیب کلیوی بالا نرود. AKI می‌تواند منجر به تجمع الکترولیت‌هایی مانند سدیم و پتاسیم و همچنین آب و سایر محصولات متابولیک شود که عواقب آن می‌تواند کشنده باشد.

AKI بسیار شایع است و بدون شک اگر با بیماران بستری کار کنید، مرتباً آن را خواهید دید. این بیماری را می‌توان در درصد زیادی از پذیرش‌های بیمارستان و بخش مراقبت‌های ویژه مشاهده کرد. هیچ استاندارد مشخصی برای کاهش GFR وجود ندارد که AKI را تعریف کند، اگرچه چندین گروه دستورالعمل‌هایی را پیشنهاد کرده‌اند که در مطالعات قبلی استفاده شده‌اند.

تشخیص زودهنگام نارسایی حاد کلیه بسیار مهم است، زیرا درمان اغلب با هدف اصلاح علت اصلی، چه پیش کلیوی (مانند کم‌آبی)، چه درون کلیوی (مانند مسمومیت دارویی) یا پس کلیوی (مانند هیپرپلازی شدید پروستات که مانع خروج ادرار می‌شود) انجام می‌شود. استفاده از قضاوت بالینی برای تعیین علت بسیار مهم است، زیرا تجویز درمان نادرست ممکن است منجر به عوارض قابل توجهی شود.