بیماری کلیوی مزمن (CKD)

بیماری کلیوی مزمن (CKD) با ناهنجاری‌های مداوم ادراری، ناهنجاری‌های ساختاری یا اختلال در عملکرد کلیه که نشان‌دهنده از بین رفتن نفرون‌های عملکردی است، تعریف می‌شود. بیماران مبتلا به CKD ممکن است از دژنراسیون شریانی تسریع‌شده و میزان مرگ و میر کلی بالاتری رنج ببرند.

در بیماران مبتلا به بیماری کلیوی در مرحله نهایی، دسترسی محدود به دیالیز (جایگزینی کلیه) در بسیاری از نقاط جهان یک مشکل بسیار جدی است.

هنگام مدیریت بیماران مبتلا به CKD، تشخیص زودهنگام پیشرفت بیماری و پیشگیری (در صورت امکان) استاندارد طلایی در کاهش عوارض و مرگ و میر است.

اگر علت زمینه‌ای شناسایی شود، درمان آن علت زمینه‌ای می‌تواند از پیشرفت بیماری جلوگیری کند، مانند کنترل بهتر قند خون در افراد دیابتی یا فشار خون در بیماران مبتلا به فشار خون بالا که در واقع، شایع‌ترین علل CKD در سراسر جهان دیابت و فشار خون بالا هستند.

علاوه بر کنترل فشار خون و گلوکز، درمان خاص بیماری و مهار سیستم رنین-آنژیوتانسین سنگ بنای درمان هستند. عوارض CKD به طور قابل توجهی کیفیت زندگی را کاهش می‌دهد و اغلب نیاز به مدیریت چند رشته‌ای دارد.