آسیب‌شناسی سلولی - اصول اولیه با کارلو راج

پاسخ التهابی پس از آسیب بافتی برای بهبود طبیعی مهم است، اما اختلال در تنظیم آن نیز ممکن است منجر به آسیب‌شناسی شود. سیستم ایمنی ذاتی بلافاصله پس از آسیب فعال می‌شود و یک آبشار التهابی موضعی را به راه می‌اندازد که سلول‌های ایمنی در گردش را به محل آسیب جذب می‌کند. این پاسخ سریع با دگرانولاسیون پلاکت‌هایی که به محل می‌رسند و همچنین دگرانولاسیون ماست‌سل‌های ساکن ناشی از آسیب آغاز می‌شود. سلول‌های ایمنی موضعی، از جمله ماکروفاژهای ساکن، توسط واسطه‌های پیش‌التهابی آزاد شده در پاسخ به آسیب فعال می‌شوند. التهاب همچنین توسط یک محیط زخم هیپوکسیک تقویت می‌شود که انواع زیادی از سلول‌ها، مانند ماکروفاژها، را برای تولید واسطه‌های التهابی مهم تحریک می‌کند.

ترمیم زخم گاهی اوقات به عنوان بهبود اولیه یا بهبود ثانویه طبقه‌بندی می‌شود. بهبود اولیه را می‌توان به عنوان بهبود بدون عارضه یک زخم با اندازه تقریبی مناسب تعریف کرد. زخم‌های جراحی بهترین نمونه از این مورد هستند. اگر عوامل خارجی مانند هیپوکسی، باز شدن یا عفونت، بهبود زخم را پیچیده کنند یا زخم به حال خود رها شود تا گرانوله شود، بهبود ثانویه رخ می‌دهد. در طول التیام ثانویه، تشکیل بافت گرانوله و اپیتلیزاسیون روی بافت جدید رخ می‌دهد. این نوع اخیر زخم بیشتر مستعد عفونت و التیام ضعیف است.