از فلسفه باستان تا نوین

آنچه یاد خواهید گرفت:

• درک تحول اندیشه در جامعه غربی طی 3000 سال گذشته را به دست آورید.
• درک عمیقی از اصول بنیادی نظام‌های فلسفی گوناگون پیدا کنید.
• درک مفروضات اولیه متفکران تأثیرگذار را به دست آورید.
• نسبت به پرسش‌های فلسفی که هنوز بی‌پاسخ مانده‌اند، آگاهی پیدا کنید.
• رویکرد خود را به برخی از دشوارترین مسائل فلسفی پرورش دهید.

توضیحات دوره

این مجموعه درس‌ها، ادعاهای اصلی فلاسفه غربی را به ترتیب زمانی، از پیشاسقراطیان آغاز کرده و با فلاسفه قرن بیستم به پایان می‌رساند. دروس بیشتری در آینده اضافه خواهد شد؛ مدرس یک دانشجوی پرشور فلسفه است که از بحث و اشتراک‌گذاری این ایده‌ها با دیگران لذت می‌برد. در این دوره هیچ امتحان یا تکلیفی وجود ندارد، اما تاکنون 15 ساعت درس (تا به امروز) ارائه شده است.

اگرچه تنها چند قطعه از نوشته‌های پیشاسقراطیان باقی مانده است، اما همچنان می‌توانیم یک تحول منطقی در اندیشه آن‌ها را ردیابی کنیم که با جهان‌های هستی و شدن آغاز شد و با «اتم‌ها و خلأ» دموکریتوس به پایان رسید، که مسلماً مبنای شیمی مدرن است. رواقیون، کلبیون، و اپیکوریان در دوره‌ای متأخرتر در یونان و روم شکوفا شدند و نظام‌های اخلاقی را توسعه دادند و بر ایده‌های متفکران پیشین بنا نهادند. افلاطون در همین حدود زمانی «جمهوری» خود را نوشت که تأثیری بزرگ‌تر از هر اثر فلسفی دیگری داشته است، بنابراین ما ایده‌های این کتاب را با جزئیات زیاد بررسی می‌کنیم. ارسطو شاگرد افلاطون بود، اما او یک نظام متافیزیکی متفاوت را توسعه داد. نظام او به شدت مورد تحسین توماس آکویناس قرار گرفت، که ایده‌های او را برای حمایت از باورهای مسیحی خود اصلاح کرد. دو فیلسوف، ماکیاولی و هابز، شاید بنیان‌گذاران فلسفه سیاسی مدرن باشند، بنابراین کار آن‌ها را در ادامه بررسی می‌کنیم. پدر فلسفه مدرن، رنه دکارت، نوعی از عقل‌گرایی را توسعه داد و تأثیری فوق‌العاده بر ریاضیات و انقلاب علمی داشت. عقل‌گرایی دکارت، اسپینوزا، و افلاطون استدلال می‌کرد که منبع اصلی همه دانش را می‌توان در استدلال قیاسی یافت؛ در مقابل، تجربه‌گرایان بریتانیایی (بیکن، لاک، برکلی، هیوم) ادعا کردند که تنها منبع دانش از طریق حواس به دست می‌آید. در حالی که بیکن و لاک تأکید کردند که باید یک جهان واقعی وجود داشته باشد که ادراکات ما را ایجاد کند (واقع‌گرایی)، برکلی استدلال کرد که ادراکات ما تنها چیزی است که داریم (ایده‌آلیسم). کانت یک نظام جدید ایجاد کرد که آن را «ایده‌آلیسم استعلایی» نامید، در تلاشی برای مقابله با استدلال‌های واقع‌گرایان و ایده‌آلیست‌ها. شوپنهاور از ایده‌های کانت درباره زمان و مکان بسیار تحسین می‌کرد، اما او پیشنهاد کرد که «شیء فی نفسه» معروف کانت به نوعی قابل شناخت است، و او «اراده» را به عنوان «شیء فی نفسه» شناسایی کرد. نیچه «اراده» شوپنهاور را گرفت و آن را به «اراده معطوف به قدرت» تبدیل کرد، در حالی که فروید آن را «اراده معطوف به لذت» دانست. در قرن بیستم، هایدگر پدیدار شد و عصر جدیدی از اگزیستانسیالیسم را آغاز کرد.

این دوره برای چه کسانی مناسب است؟

• برای هر کسی که می‌خواهد یک بررسی گسترده از اصول اصلی فیلسوفان عمده به دست آورد.